รักที่ไม่สมหวัง

รักที่ไม่สมหวัง
หวยออนไลน์

ผมกับเปิ้ลเรารักกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่งด้วยกันแล้วครับ เรารักกันมากจนเพื่อนๆต่างอิจฉาคู่เรา จนทำงานรักเราก็ยิ่งแน่นแฟ้น เราเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งเพื่อที่จะสร้างครอบครัวด้วยกัน เราคิดไว้ว่าจะซื้อบ้านซักหลังนึงใกล้ๆที่ทำงานเรา จนเราไปเจอหมู่บ้านนึง ทั้งสวยและราคาก็ไม่แพงมาก

ยังอยู่ในงบที่เราคิดไว้ เลยตกลงซื้อบ้านหลังนี้ไว้เป็นเรือนหอ ใช่ครับ เรามีแพลนที่จะแต่งงานกันเร็วๆนี้ แล้วก็จะมีตัวเล็กๆด้วยกัน วันหนึ่งขณะที่เราอยู่ในบ้านที่เราเช่าไว้ เราทำกับข้าวกินกันพูดคุยถึงความหลังกันอย่างออกรส ผมเลยถือโอกาศเอาไวน์ชั้นดีมาเปิดดื่มกัน เราดื่มกินกันจนเริ่มเมาได้ที่ ผมก็เดินเข้าไปกอดเธอแล้วบอกว่ารักเธอมากแค่ไหน เธอก็บอกว่ารักผมมาก แล้วผมก็หอมแก้มเธอ กอดจูบเธอ

เธอบอกว่าเธอมีอารมณ์มากเลย เรามาทำอะไรสนุกๆกันเถอะ ผมยิ้มแล้วจูบเธอ เธอก็จูบผมตอบ เราแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม แล้วเราต่างก็ถอดเสื้อผ้าให้กันและกัน ผมก็นั่งคุกเข่าลงแล้วซุกไซร้นมเธอ เธอแอ่นอกครางอื้อๆ แล้วเธอก็เอานิ้วมาเขี่ยนมผมด้วย หน้าอกเธอสวยไม่แพ้ใครเลยครับ ผมเลยดูดเลียนมเธอนานหน่อย แล้วพักนึงก็ก้มลงมาจับขาเปิ้ลแยกออกแล้วก้มลงเลียติ่งเนื้อเธอ เธอครางแล้วเเอ่นเอวเด้งใส่ผมใหญ่ เธอครางอื้ออ้าในลำคอ กลีบเธอยังสวยอยู่เพราะผมไม่ค่อยได้มีอะไรกับเธอนักเพราะ หนึ่งผมอยากเก็บเอาไว้มีอะไรกันบ่อยๆหลังแต่งงาน จะได้ไม่เบื่อกันก่อน สองคือผมไม่ค่อยมีเวลาเอาแต่วุ่นกับงาน

จากนั้นผมก็ลุกขึ้นยืนขณะเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ เธอก้มลงดูดอมน้องชายผมเธอเริ่มด้วยการรัวลิ้นตั้งแต่หัวยันโคน เธอเก่งมากเล่นเอาผมเสียวตัวแอ่นเลยครับพักเดียวพอผมได้ที่ ผมเลยจับเธอคุกเข่ากับเก้าอี้แล้วหันก้นมาให้ผม แล้วผมก็จับน้องชายผมสอดใส่เธอ ผมรั้งเอวเธอแล้วค่อยๆดันน้องชายเข้าถ้ำเธอ เธอครางลั่นด้วยความเสียวผมเด้งเอวใส่เธอแล้วซอยถี่ๆ เธอบอกส.ส.เสียว.ว.วจัง.ง.งเลย.ย.ย.ยด้วยเสียงที่กระเส่า พักเดียวแล้วผมก็จับเธอหันหน้ามาอุ้มเธอวางบนโต๊ะแล้วสอดใส่เธอ ผมซอยเธอด้วยความเมามัน เธอก็ร้องครางด้วยความสุข คราวนี้ผมอุ้มเธอขึ้นแล้วเอามือประคองก้นเธอไว้แล้วดันก้นเธอเข้าหาน้องชายผมแล้วผมก็เด้งเอวออกแล้วก็ดันเข้า

รักไม่สมหวัง

เราต่างครางกันด้วยความสุข พักเดียวเธอก็เกร็งตัวขมิบใส่น้องชายผมแล้วร้องอ้า.า.า.า เธอขมิบน้องเธอถี่ๆ แสดงว่าเธอเสร็จแล้ว ผมเลยเร่งตามเธอไม่นานผมก็ชักออกมาแล้วชักจนแตกใส่หน้าท้องเธอ มันพุ่งแรงมากจนเลอะเต็มไปหมด ความจริงผมอยากแตกใส่น้องสาวเธอ แต่ผมไม่อยากได้ยินคำนินทาว่าท้องก่อนแต่งเลยป้องกันเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วผมก็อุ้มเธอเดินมาที่โซฟาแล้ววางเธอลงส่วนผมก็ฟุบลงนอนกอดเธอผมจูบเธอด้วยความรัก ผมรักเธอมากจนไม่อยากจากไปไหนเลย แล้วเราก็หลับไปคาโซฟา รุ่งเช้าเป็นวันหยุดเรา ผมเลยลุกขึ้นชวนเธอไปขับรถเล่นกันที่ห้างแถวบ้าน เรากินข้าวดูหนังกันตามประสาคู่รัก

แล้วก็ขับรถกลับบ้านกันระหว่างทางกลับบ้าน ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เมื่อรถกระบะจากฝั่งตรงข้าม พุ่งเสียหลักมาชนประสานงากับรถผมอย่างแรง แล้วผมก็สลบไม่รู้ตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ห้องๆหนึ่ง มีสายระโยงระยางเต็มตัวผมไปหมด ผมหันมองรอบตัวนึกคิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่ารถผมประสบอุบัติเหตุประสานงามานี่หน่า เลยหันมองรอบตัวเห็นแม่กับพ่อนั่งสัปหงก ผมเลยครางอื้อๆพ่อผมรู้สึกตัวลุกขึ้นมาร้องไห้ด้วยความดีใจ แล้วแม่ผมก็ลุกขึ้นมากอดผมร้องไห้

ผมยังพูดไม่ได้เพราะยังมีสายอะไรไม่รู้เต็มร่างกายผมเลย พ่อผมเลยกดออดเรียกพยาบาลมา คุณหมอก็มาประเมินอาการผม แล้วสายระโยงระยางต่างๆก็ค่อยๆถูกถอดออกทีละเส้น จนเหลือแต่สายน้ำเกลือ ผมค่อยๆเปล่งเสียงถามพ่อกับแม่ว่าเปิ้ลเป็นยังไงบ้าง พ่อแม่บอกไม่เป็นไรเปิ้ลอยู่ห้องข้างๆนี่เอง รอผมแข็งแรงกว่านี้หน่อยจะพาไปเยี่ยมนะ จนเวลาผ่านล่วงเลยไปสองสามวันจนผมสามารถลุกขึ้นนั่งได้บ้างแล้วแล้วขอให้พ่อพาไปหาเปิ้ล พ่อบอกอย่าพึ่งเลย

คราวนี้ผมไม่ยอมจะไปให้ได้ เลยให้พ่ออุ้มผมนั่งรถเข็นแล้วพาไปหาเปิ้ล พ่อก็เข็นรถเข็นผ่านห้องไปหลายห้องแล้วก็ลงลิฟท์ ผมงงว่าไหนพ่อบอกอยู่ห้องข้างๆแล้วลงลิฟท์มาทำไม จนมันลงมาถึงชั้นหนึ่ง แล้วพ่อก็พาผมลงมาซื้อขนมปังกับน้ำ ผมก็นึกว่าพ่อจะพาไปหาเปิ้ลเลยถามพ่อว่าไหนว่าจะพามาหาเปิ้ลไง พ่อบอกแป๊บเดียว แล้วพ่อก็เข็นรถออกมาด้านข้างโรงพยาบาลผมเห็นแต่ไกลแล้วว่าเป็นห้องอะไร ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ใช่ครับ เป็นห้องดับจิต ผมร้องไห้จนคลั่งเหมือนคนบ้า

พ่อกอดผมปลอบผมว่าไม่เป็นไรลูกเปิ้ลพึ่งจากไปเมื่อเช้า ทำใจดีๆไว้ ชั่วโมงนั้นหูตาผมอื้อไปหมดทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้องไห้ พ่อผมก็พาไปหาเปิ้ล โดยขอให้เจ้าหน้าที่เปิดผ้าคลุมเธอออกให้ดู เธอเหมือนคนที่นอนหลับธรรมดา ผมลูบหัวเธอแล้วบอกไม่ต้องเป็นห่วงอะไรนะ เดี๋ยวเราก็จะได้เจอกันแล้ว ผมเลยเอามือดันล้อรถเข็นออก พ่อรีบคว้าไว้แต่ไม่ทัน เจ้าหน้าที่ก็วิ่งตามมาข้างหลัง แล้วผมก็ไถลลงมาตามเนินจนอีกนิดเดียวจะออกถนนใหญ่ได้แล้วแต่เจ้าหน้าที่ก็คว้ารถเข็นทัน ผมเลยพยายามลุกออกจากเก้าอี้จะคลานไปนอกถนน เจ้าหน้าที่ต้องมาช่วยจับกัน แล้วพาขึ้นห้อง มัดมือผมไว้กับเตียง ผมร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน จนพ่อต้องให้หมอส่งตัวมาที่โรงพยาบาลจิตเวช ผมรักษาอยู่ราวปีกว่าก็เริ่มดีขึ้น แล้วก็ได้ออกมาใช้ชีวิตปรกติได้แล้ว แล้วผมก็จะไม่รักใครอีกแล้วในชาตินี้ รอก่อนนะเปิ้ล ซักวันเราคงได้เจอกัน